Aynamdaki Kelimeler

Biliyor musun?

2010-09-25T08:25:00.000-07:00

Ne anlatsam, nasıl başlasam ki...Ne yazma zamanı ne de yaşama..Hepsi bir yandan terk etti beni..Gerçekten aylardır uyumak ve yemek dışında çok da bir şey yapıyor muyum? Hayır.
Boş gözlerle tavanı izliyorum gerçekleştiremediğim hayallari düşünüyorum..Artık kendim ekızmıyorum en güzeli de..Bir sürü sanal arkadaş edindim hepside bir süre sıkıldı gitti..Sonra oyun oynadım bir sürü..Hiç tanımadığım insanlardan oluşan beraber üzüldüğüm güya derin sohbetler ettiğimiz arkadaşlarımız oldu..
Nerden nereye dimi..Özet geçiyormuşum gibi hakkatan buraya yazmayı bırakalı beri o süper planlarım bir bir suya düştü sonra ben de gittim attım kendimi bi suya..Şimdi ölesine suda salınan bir balık gibiyim adsız sansız...
ne eski beni istiyorum ne de yeni bir ben arada derede bir yerdeyim...
Hani bir şey için o kadar üzülürsün de sonra üzüntün o şeyi anlamsızlaştırır ya, diyorum onca emek onca şey hep bunun için miydi ki? Ne için di?
sıkıldım sorulardan da başka herşeyden de! Kendime yeni bir ben lazım diyenlerden de..

Bağ/Bahçe

2009-11-05T01:56:00.000-08:00

Kime rastlasam son günlerde "Bi köye gidip yerleşicem, bahçe ekecem, domates yetiştiricem vs." diyor. Komik olan kimse bunu yapamayacağını bilmekten ziyade yapmayacağını biliyor. Benim de var böyle bir hayalim ama benimki biraz daha gerçekci. Huzurlu olacağını düşündüğü bir yere yerleşmek kim istemez ki! Yalnız ben temanın biraz dışına çıkıyorum. Köy istemiyorum ayrıca tüm teknolojik imkanlarım da olsun istiyorum ancak bol da yeşillik ağaç olsun istiyorum. En fazla istiyorum işte nasıl gerçekleşir, nasıl imkan olur hiç bilmiyorum.
İşte bu hayallerle yanıp kavrulanların en eğlenceli oyuncağı farm village şimdilerde. Ben de seviyorum açıkcası. Arada bir uğrayıp patlıcanları toplayıp yerine biber ekiyorum, inekleri sağıp, tavukların yumurtalarını topluyorum tabi hepsi tık tık yaparak gerçekleşiyor. Tatmin ediyor mu? Hayır elbette sadece hoş bir eğlencelikten öteye gidemiyor malesef...
Hayal bol ama gerçekleştirebilecek ne güç ne kuvvet ne de inanç kaldı bende. Geçen gün aklıma hoş bişi geldi keşke şöle olsa dedim, sonra aman olmayacak hayallerin kadınısın sen boş ver dedim kendime. Yarıda bıraktım kısacası...
Bak yine nerden başladık nerde bitirdik be blogcan...

Kış Gelmesin!

2009-10-01T02:34:00.000-07:00

Akşam üstlerinin hafif esintisi öyle tatlı ki Antalya hep sonbaharı yaşasın istiyorum. Kış gelmesin. Böyle tatlı tatlı yaşayıp gidelim işte..

Dün bir işi halletmek için ofisten çıkıp, çok kısa bir süre içinde işimi halledip dönünce "Oh be dünya varmış" dedim. Aynı işi halledebilmem için İstanbul'da muhtemelen yarım günümü harcar ki bu yarım günün çoğu da trafikte geçerdi. İş çıkış saatleri dışında Antalya'da çok nadir yoğun trafik görülüyor.

İş ortağım, çalışma arkadaşım, her günümü beraber geçirdiğim insan ve tam zamanlı kız kardeşim olan Seda ise hala ve hala İstanbul'u çok özlediğinden bahsedip duruyor. Bazı insanlar keşmekeşi sever tamam, sakinlik ruhlarına aykırı gelir ve rahat batar ona da tamam ama kardeşim aradaki bariz fark insanın yaşam kalitesini yükseltmiyor mu?
Bu aralar sürekli olarak Antalya-İstanbul karşılaştırması yapıyoruz. Biraz daha zaman geçtiğinde muhtemelen unutmaya başlayacak bu mevzuyu da ama aklıma diğer bir ihtimal daha geliyor. İstanbul özlemi giderek artarsa ikimizde de, o zaman ne yaparız hiç bilmiyorum...

Kalbim Ters Bir Aleve Benzer

2009-09-29T04:48:00.000-07:00

Kalbi bazen tıpkı Rilke'nin dediği gibi ters bir aleve benziyor. Hep içine doğru veriyor ateşine. Ufak bir yol açmalı belki de biraz rahatlaması için ama mümkün görünmesi pek muhtemel değil... Bu nasıl bir cümle oldu asıl muamma bu belki de... Arada bir yazmak, anlatmak iyi geliyor evet hoş ama kendi kendine konuşuyormuş hissi de insanı rahatsız etmiyor değil hani :))

Rutine bağladım yine hayatı. Bir şey yokmuş, iyiymiş, mutluymuş gibi davranıyorum... Belki öyleyim ama nedense hiç inandırıcı bulmuyorum kendimi...Sanırım laf salatası yapasım var bugün....

İşler hep aynı; sabah yar ıuykulu, yarı uyanık kalk gel, bişiler iç, dinle, yaz, çalış, öğren, sinir ol, gıcık ol, püfffle, öffle, yenibişiler dene, müşterilerle uğraş, Seda'nın telefon konuşmaklarından nefret et, telefonun melodisinden nefret et, acık, bişiler ye, toparlan, korna sesini duy, aşağıya in, eve git, bıd bıdı dinle, bişiler izle, olmadı yine bilgisayara otur, duş al, yat, uyumaya çalış, saçma sapan rüyalar gör vs.

Bir sırt çantası ile dünyayı gezesim var. Monaco'ya gidip evlenesim. Vegas'a gidip dağıtasım var. Amerikan dizilerin bünyeye etkileri işte...

Bir Kaç Gün

2009-09-26T01:55:00.000-07:00

Yine kitap mı aldın diye başladı cümlesine. Önce terslendim, sonra bilmeden, sormadan yargılıyorsun dedim. Dedim de deyiş tarzımı ben bile beğenmedim. Oysa elimde tuttuğum, okumak için can attığım kitap sayısız kere tekrar ediyordu "Kalp kırma" diye. Sustum. Uzanıp kanepeye okumaya başladım. Her sayfa mühürlendi parmaklarıma, kalp süt-liman, gözyaşlarım sel..
Okudukça ağladım, ağladıkça okudum. Astım ruhumu kapının koluna, estikçe rüzgar sallandım bir o yana bir bu yana....
Bir kaç gün geçti. Bambaşka şeylerden bahsederken ve bilirken içimdeki sızının hiç geçmeyecegini o bir kaç güne dair. sana bireyler anlatayım mı dedim... Ne anlatacaksın dedi... Mevlana ile Şems-i Tebrizi'yi dedim... Hem anlattım, hem kanattım içimde ne kadar küskün yara varsa kendime dair. Ona dair... Hem anlattım, hem anladım... ben çoktan, ben değil de bensiz bir beden olmustum... Usul usul yaşlar süzüldü gözlerinden, hiç bilmiyordum dedi... Kimse anlatmamıştı ona...Okumamıştı... Hiç okumuyorsun da ondan dedim... Daha anlatılacak ne çok şey var dedim ama eline bir kitap alıp içinde atlayıp, yüzmesi gibi yoktur dedim... Sustu.. Gözlerini kaçırarak sildi parmaklarının kenarı ile... Bilmemek ancak insanın kendi kendine edebileceği bir zulümdür.....

İçim

2009-09-24T02:21:00.000-07:00

Biraz gecikmeli olsa da Elif Şafak'ın "Aşk" romanına başladım ama ne başlama sorma gitsin be blogcan :) Bazen bir kapıdan geçmek gerekir çoğu zaman aslında o kapının eşiginde durdugumuzun farkında bile değilizdir (umarım ki ben farkında olanlardan olayım) orda durup bekleriz oysa bir adım atsak, bir hareketlenme duysa yüreğimiz, tek bir adım atmak herşeyi bambaşka kılabilir.

Çok ama çok uzun zamandır hiçbir kitap veya film beni ağlatmamıştı. Ve "aşk" ağlattı işte... Her cümlede ruhum kanatlanıp uçtu işte. Uzun zamandır aradığım kelimeler bunlarmış meğer. Oysa günlerdir o kitap, o alışveriş poşetinden bile çıkmamıştı. Bir el uzaklığındaymış meğer eşiğim....

Kalbim bir boşluğunu doldu... Uzun zaman önce "Takva" filmini izlediğimde de böyle olmuştu. Sinemadan çıkarken arkadaşım neden bu kadar etkilendiğimi hatta ağladığımı sormuştu da kurduğum hiçbir cümle onu tatmin etmemişti. Oysa ben o gün biliyordum ki bir ayna verildi elime... Gördüklerim, duyduklarım her kelime ezber oldu dilime. Farkettiğim herşey aslında her zaman orda duruyordu ama işte az önce de dediğim gibi bir adım atmak gerekiyor eşikten ve yüreğinin her odasını gezmek gerekiyor....

Dingin

2009-09-23T00:20:00.000-07:00

Bu şehrin ne zaman akışına bıraksam kendimi dinginlikle karışık sakinlik kaplıyor tüm benliğimi... Çalışıyoruz, dinleniyoruz, geziyoruz tazuyoruz ve daha fazlasını istemiyoruz. Bu kadar sakin kalmaya devam edebilecek mi benliğim?

Kısa ve öz cümleler her zaman favorimdir ancak şunu da anlatmadan geçemeyeceğim. Bayram geçti, bitti... Bu bloga geçen yıl yine bir bayram zamanı yazmaya başlamıştım. Kader bu ya şu an o anların hiçbirinden eser yok. Değişimin kokusu her yanımı sardı. Gel gör ki sanırım ben de değiştim. Tüm hırslarımı kilitli çekmecelere koyup üzerine kilitlemiş gibiyim. Bu iyi bir şey mi? Kötü bir şey mi zaman gösterecek...

Aslına bakarsan be blogcan sevmedim de değil bu halimi. Biraz da dertsiz , tasasız geçsin zaman. Öyle değil mi?Etrafımda bir tane mutlu insan yokken belki şükretmeli bu huzurlu halime.

Yazarım bir ara tekrar :)

İşim Gücüm

2009-09-12T07:09:00.000-07:00

Antalya dünden beri mevsimin ilk yoğun yağışı ile ıslanıyor. Ben ise aralıksız on saatten fazla bilgisayar başında çalışıyorum. En güzel yanı eskiden oldugu gibi şikayet etmiyorum çünkü kendi işim var artık. İnsanın kendi işim diyebilmesi ne kadar güzel bir şey miş be blogcan :)

Çok yıllar, yıllar önce Ankara'daki evin en küçük odasında bir ranza, ranzanın üzerinde ortaokula giden Seda ve Liseye giden ben oturuyoruz. Bilgisayar'ın ülkemizdeki ilk çağları oluyor tabi bunlar. Hayal kuruyoruz. Bi gün bi şirketimiz olacak, hepimizde mezun olup hep beraber kendi işimizi kuracağız. O zaman hayal olan bu düşleri, Antalya'nın Temmuz güneşinde gerçekleştirilmek için yola koyulduk. Yaklaşık bir buçuk ay içinde hemen hemen herşeyi hallettik ve ofisimizi açtık. Bunu da kaydetmiş olalım be blogcan :)

O günlerden bugünlere dıştan çok değişen ama özünden hep aynı olan ben yine zaman zaman kırılıp, zaman zaman dökülüp yine de bir şekilde yolumu buluyorum. Hayat zaten böyle de bir şey değil mi?

Uzun uzun Yollar...

2009-09-02T05:12:00.000-07:00

En son yazı yazdığım tarihi bile hatırlamıyorum be blogcan :) Uzun uzun yolları aştım geldim ve daimi istikamet Antalya'da konumlandım. Haberler fena değil, iyiyim anlıcan. İç güveysi olsam bu kadar olur yani, anlayıver. Gittim, gidiyorum derken İstanbul maceramı da tüketmiş oldum. Taşınmaktı,yol yorgunluğuydu, antalya'nın katlanılmaz sıcaklığına alışmaktı derken zaman su gibi aktı geçti.

Hayat yolculuklar, şehirlerle doluyor. Ordan buraya geçen zamanın içinde en çok üzerimden büyük bir yük kalkmış hissini yaşadım. Yaşıyorum. Muhtemelen yeni yükler gelesiye kadar da yaşayacağım.

dayanılmaz sıcaklığın yükünü klimalarla atmaya çalışırken bu şehre alışmanın ne kadar da kolay olduğunu farkettim. Herşey bıraktığım gibi neredeyse... Değişimin rüzgarına kapılsada bu küçük cennet her zaman kendi öz kimliğini koruyor. Aslında birbirimizi sevdiğimizi anladım. Seviyormuşum meğer seni be Antalya....

Diğer gelişmeler az sonra....

KAPLUMBOŞ

2009-06-29T03:43:00.000-07:00

Sahilde sırt düstü kalmış, tekrar suya kavuşmak için çabalayan kaplumbağa gibi hissediyorum kendimi şu aralar. Boşum... bomboşum ki böyle olacağını daha çok önceden tahmin etmiştim. Canım hiç bir şey istemiyorum. Evde oturup, çalışmamak kadar kötü bir şey yok hayatta bence... Son 1 ayım kaldı, yani bugün itibari ile 2 aylık dönemi yarılamış oldum. Günler su gibi geçiyor olsa da zaman bir türlü geçmiyor. Teoman'ın bir şarkısı vardı değil mi böle...

Bilğisayardaçalışmaktan öyle sıkılıyorum ki arada dizi falan izliyorum ama oda bir zamandan sonra bayıyor zaten izlenebilecek türde şeylerin hemen hemen hepsini ve tüm sezonlarını izledim. Avrupa yakası dışında hiçbir diziyi de Tv'de takip etmediğim için zaten açmıyorum bile uzun zamandır televizyonu. Düşünüyorum da 6 yıl boyunca takip ettiğin dizi bitiyor ve televizyonu açma nedenin olan tek bahanende onunla birlikte tarihe gömülüyor.

Gülse Birsel'in bi köşe yazısında mı kitabında mı vardı tam hatırlamıyorum ama şu an tam da bana uyan bir teorisi vardı "Ev insanı yutar" diye. Aynen katılıyorum. Ev ile haşır neşir olmaya başladığınızda dışarıdaki hayatınızdan sizi çekip, koparıyor. Hatta yutuyor. normal zamanlar bir kaç dakika süren işlerinizi gün içine yayıp resmen ağır çekimde hareket ediyosunuz...

Aslında geçici bir süre olduğundan içimde rahat ancak hep aklıma gelen ya evhanımı falan olsaydım ne yapardım hiç bilemiyorum doğrusu. Zaten olamazdım da yani insanın ruhuna uymayan hiçbir şey üzerine oturmayan ya bir beden küçük ya da büyük geliyor ve giyemiyor. Hayat bir şekilde uyduruyor kendisi sana ya sen hayatı bir şekilde uyduruyosun....:))

Aklarım

2009-06-04T10:38:00.000-07:00

Bugün sabah her zamankinden çok da farklı olmayan bir güne uynadım. Aynaya bakarken saçlarıma sayamayacağımdan fazla ak düştüğünü gördüm. Uzun zamandır kısaltsam mı yoksa bıraksam uzasalar mı diye düşünürken elime bir makas alıp kendi kendimin kuaförü oldum. Çok zor olmadı açıkcası en azından kel bırakmadım kendimi...:)

Kimi daha 26 yaşında saçları beyazlamaya başlayınca, genetik deyip içinden çıkıyor. Kimi de bu kadar erken mi deyip kederlere bürünüyor. Kesme olayına gelince belki de benim yorumum da bu idi... Saçlarımı ağartacak kadar dert çektim mi bilmiyorum. Bu fikre pek inanasım gelmiyor doğrusu... Yahut inanmasam daha iyi olur.

Şu gerçek çok fazla takılan birisiyim. Mesela 10 yaşında yaptığım bir yaramazlığın sonuçlarından kişilerin ne kadar etkilendiğini yahut ne kadar mahcup olduğunu hatırlayabiliyorum. Zaten herşey bana başka bir şeyi hatırlatıyor. Bi film izliyorum mesela ya da bir şarkı hemen aklıma yaptığım bir hata geliyor. Ve hep kötü anılar. Bazen hafızamın iyi anıları tutmadığını düşünüyorum sırf bana gıcıklık olsun diye... Belki de herkes aynı şeyi yaşıyordur. Bilemem...
Neyse saçlarım hiç fena olmadı. Her zaman söylerim, tek sevdiğim özelliğim kendi işimi kendim halledebilirim her ne olursa olsun...

Bugün saçlarıma ak düştü be blogcan...

Renkli

2009-06-03T01:15:00.000-07:00

Kelimelerim şikayetçi benden bu aralar. seslerini duyabiliyorum. Her yerde çatır çatır bizim canımıza okurken nasıl olur da bu bloğa geldiğinde bu kadar vasat kalabilirsin diyorlar. Bu sorunun bir cevabı yok henüz çünkü burası benim limanım gibi. Küçük, kendi halinde, sakin ve ziyaretçisiz ve de yorumsuz. Aradığım bu olmasa da arada bir gelip bir şeyler yazmak iyi geliyor bana...

Hayatımı biraz renklendirmem gerekiyor. En azından öyle olacağını hissetmem gerekiyor. Muhtemelen herkesin böyle dönemleri olmuştur. Sessiz bir kıyı bulup, gidip orda yaşamak istediği. Hayal ile gerçeğin arasındaki en büyük fark bence renkleridir. Bir hayalin gerçekleştirelebilme olasılığı ne kadar çok çeşitli renk barındırdığı ile ilintili olabilir diye düşünüyorum. Tıpkı tek bir kelimeyi anlatabilmek için herkesin farklı bir metafor kullanması gibi. Mesela sessiz, sakin bir yaşam istiyorum diyelim onu hayal ederken bazıları daha az insanla ilişki kurmayı düşünürken bazıları ise sakin bir kıyı kasabasına yerleşmeyi çok ama sakin insanlarla ilişkiler kurmayı hayal eder. Örnek kullanmak istersek çok fazla bulabiliriz.

Böyle şu aralar pek de anlamlı olmayan eften-püften şeyler düşünerek geçiriyorum. Olsun yine de renkli hayallerim var...

Kocaman bir yanardağ var içimde. Çok anlatmak isteyen ve çok

Yeni Bir

2009-06-01T06:39:00.001-07:00

Geçenlerde Çamlıca gezintisinde çektim bu fotoyu... Neden bilmem eklemek istedim bugünkü cümlelerime. Daha doğrusu güzel bir veda partisinin ardından çıkılan kafa dinleme gezintisinden bir kare...
Evet işten ayrıldım. Ne mutluyum ne mutsuzum. Pişam hiç deilim. Önceleri bir süre çalışmadan durmak düşüncesi çok rahatsız ederken beni şidmi biraz da kendime vakit ayıracağım için huzurluyum bile diyebilirim.
Bazen hatta çoğu kez ne kadar istersek isteyelim ya da zorlarsak zorlayalım işler planladığımız gibi gitmiyor malesef. Kim derdi ki, günün birinde herşeyden vazgeçip giderek ıssızlaşacağım...
Biliyosun blogcan hayatın hiç bir kuralı kitaplarda yazmıyor malesef. Keşke yazsa :) Ordan bakar uygulardık.
Tutunmak için her daim bir şeylere ihtiyacı var insanın. Şu aralar fotoğraf işine biraz merak sardım ne kadar geliştirebilirim bilmiyorum ama oyalanmak için iyi bir meşgale gibi görünüyor şimdilik gözüme :)

HASTAYMIŞIM

2009-05-25T23:59:00.000-07:00

Hayatımda ilk defa doktorlar "çok hastasın" diyor. Ben ise "bir şeyim yok hatta kendimi uzun zamandır bu kadar iyi hissetmemiştim" diyorum. Muayene olmaya bile zorla ikna edilmemin ilk nedeni ne zaman bir hastalık geçirmeye başlasam hemen yataklara düşer, ateşim fırlar ve bunun gibi artık yıllardır bildiğimi sandığım benin belirtilerini gösterirdi. Bir ilaç poşeti var masanın üstünde, ağzına kadar dolu, kutulardaki mg. yeterli gelmediği için çift içmem gerekiyormuş tabletleri.

Dün tam da bu karmaşanın içerisinde bana öğüt verme ihtiyacı hisseden selocan aynen şöyle dedi: "Kendin ne istiyosan onu yap, başkalarının seni yönlendirmesine izin verme. İnsanlar dönek, hayatındaki insanlara bi bak ve doğruyu söyle, sana karşı ne kadar dürüstler ondan sonra da artık bir yol çiz kendine ve birazcık kendini düşün bu sefer"

Biraz haklı, biraz haksız. Haksız olan kısmı ben ir insna bağımlısıyım. Kimseyi dinlememek, onları kırmak, yalnız ama mutlu olmak bana göre değil malsef. Artık bunu kabullenmiş biri olarak hayatıma bu kadar karıştırttığım için başıma gelenlerin haddi hesabı yok. En azından verilmiş ama tutulmayan sözlere güvenip işimden ayrıldım ve şimdi ne bu şehirden gidebiliyor ne de başka bir işe başlayabiliyorum. İki ay boyunca evde oturmak zorundayım. Hemde İstanbul'da...

İçimden daha fazla yorumlamak gelmiyor bu konuyu, en iyisi burada keseyim be blogcan... Canım uçurtma uçurmak istiyooo. Çok fena ;)

İNANDIM....

2009-05-12T04:47:00.000-07:00

Saçma sapan, birden ortaya çıkıveren en absürd durumlardan birinin içinde buluverdim kendimi. Doğal olarak ne yapacağımı şaşırdığımdan en iyisi sığınaklardan biri olan depresyonun kolarından birinde buluverdim kendimi... Hayata dair küçük olasılıklara sığınıp, üzerinde bir kaç plan yapıp biraz da ümit ile soslandırdığım zaman tutmayın beni. Zaten kimse tutmuyor belki de en büyük sorun da bu hayatımda. Dur bir dakika bunu yapmak istiyorsun ama şöle olur, böle olur yapmamalısın yahut yapmalısın diyecek bir Allah'ın kulu yok hayatımda. Biliyorum bir zamanlar hayatıma karışan kimse olmaması en büyük şansım diye düşünürdum. Böyle işte, benim dünyam, çelişkilerle dolu....

Herneyse yine plan, program herşeyi yaptım ama noldu, hepsi suya düştü tabi ki... Yine demekten bıktım artık be blog. İşin kötüsü olmayacak hayallarde kurmuyorum. En ütopik planları bile yapanlara bakıyorum da, ulen blog onlar nasıl başarıyor yaff...

Bazen anlamakta güçlük çekiyorum kendimi. Tamam çoğu zaman. Sonuçlarını az çok tahmin ettiğim herhangi bir durum için neden yüzde bir farklı bir sonuç çıkabilme ihtimaline seviniyorum. Bardağın dolu tarafını görüceksin diye vaaz verenlerden daha beterim bu konularda. O kadar yani...

Sonuç olarak yaptığım planların hiçbiri tutmadı. İşten ayrılıyorum, taşınamıyorum, koskoca bir ay boyunca evde oturmak zorundayım ve daha burda sayamayacağım bir sürü saçma sapan şey yaşayacağım önümüzdeki günlerde...

Tüm bunların üzerine gidip ekmek makinası aldım. Evet yaptım bunu, amaçsızca....Nedensizce...Ben, ekmek makinası, evde oturmak... Bu üç kelimenin hayatta bir araya geleceğine inanmazdım...

Çoktan Bitmiş.

2009-04-23T04:23:00.000-07:00

Aşkın ne hesabı var ne bir kuralı. Zamanın birinde burada da anlatmıştım. Çat diye karşıma çıkıvermişti aynen o şekilde de birden ortadan kayboldu. Hakikaten bir kuralı olsa ve o kuralların dışına çıkılamasa... O zaman da kalbimin delirmesini sağlmazdı ssanırım. Bir şekilde bittiğini kabullense de insan içinde bir yerlerde kırıntıları ile acı çektirmeye yetiyor da artıyor bile.

Zaten erkekleri anlayabilmek yahut anlayamamak arasında çok fazla fark olmadığı için bu seferlik böylece kabullenmek istedim. İstediğin kadar zorla olmayacaksa olmuyor işte. Neyse işte bu bitme, yola devam etme dönmelerinin bugün sona erdiğine karar verdim. Daha doğrusu anladım diyelim. Hiçbir şey hissetmedim işte kısacası... Anlatamıcam sanırım bu sefer çünkü laflar gittikçe sarpa sarmaya başladı be blogcan :)

Yine kendimle başbaşayım. Ne olacak bu halim hiç ama hiç bilmiyorum...

Yüzleşme

2009-04-23T04:16:00.000-07:00

"Sanıyorsun ki yastayım, hayır, hissettiğim şeyin kaybetmekle ilgisi yok. Kalbimdeki parmak izlerini çıkaramıyorum bir türlü... Yoluma kaldığım yerden devam etmeliyim. Yine eskisi gibi... Üşüdüğüm zamanlar kendimi ısıtabilmeliyim..."

Nisan Yağmurları

2009-04-22T00:28:00.000-07:00

Nisan bitmek üzere ve şöyle doyasıya bir bahar keyfi yaşayamadım. Serin rüzgarlar ve hafif güneş ışığıydı oysa biraz istediğim. Doğa bize inat kendi bildiğini okuyor şimdi. Sabah işe gelirken rüzgardan korunmak için elim ayağım birbirne dolandı. Uçuşan etekler... Evet nefret ediyorum. Bir yerlerini kapatmak zorunda olmaktan. Komik aslında biraz önce kurduğum cümle :)

Hem bomboş günler hem de yorgun günler geçiriyorum. İş yerimden ayrılacağımı bildirdim. Ve evet uzun zamandır bahsettiğim o son geldi. Bazen hayatımın bir dönemi kapandığı ve yeni bir dönemi açtığım için ferahlamış, yenilenmiş hissederken kendimi bazen de giden olmak üzüyor gibi beni. Ne bileyim öyle bir şeyler işte....

Bu aralar Grey's Anatomy hastası oldum resmen. Müthiş dizinin beni bu kadar içine çekip, peşinden sürükleyeceğini tahmin edemezdim. 5. sezonun her bölümü nefisti. Tıpkı Hause M.D için düşündüklerim bu dizi içinde geçerli. Tamam dizileri izlenir yapan aşk-meşk işleri ama bizi peşinden sürükleyen biraz da yan hikayeler. Bu ikisininin karışımı doğru yapıldığında gerçekten tadından yenmez oluyor...

BİRAZ RENKSİZ

2009-04-10T00:48:00.000-07:00

Sürekli bir şeyler farkediyorum kendimle veya hayat ile ilgili. Daha önce görmezden geldiğim belki de kendime itiraf etmekten korktuğum şeyler değil bunlar. Belki de öyleler. Hayat bu aralar bana pek gülümsemiyor doğrusu!

Mesela; canımı çok ama çok yakmış birinin yanının çok yandığını duyuyorum. Aslında intikam duygum gelişmiş olsa bu durum benim için sevindirici olmalı diye düşünüyorum oysa çok canım sıkılıyor. Garip bir huzursuzluk kaplıyor içimi...

İnsanoğlu böyle gel-git'lerle dolu olmak zorunda mı diye sık sık soruyorum kendime. En çok da kendime müthiş inandığımı, güvendiğimi zannedip kendi kendimi yarı yolda bırakmam sıkıyor canımı. Ne zaman bir şey yapmaya kalksam , önemli bir şeylerden bahsediyorum, bir kaç gün sonra o iş ile ilgili bütün isteklerim sönüyor içimde, başlangıçta olan bütün alevlenmelerim yerine küller serpilmeye başlıyor içimde bir yerlere.

Nerden başladık yine nereye geldik değil mi? Başlarken bambaşka bir şeylerden bahsetmeyi ummuştum ve işte bu yüzden seviyorum blog yazmayı çünkü amaçsızca yazmak sanki küçük bir gezintiye çıkmak gibi içimizin kıyılarında...

Siyah-Beyaz günler geçiriyorum fotoğrafın yazı ile alakasızlığı bundandır :)

Kahramanım

2009-03-19T02:48:00.000-07:00

Keşke bahsettiğim, hissettiğim ve hayal ettiğim kadar cesur olabilseydim. O zaman nasıl biri olurdum diye hayal etmekten kendimi alamıyorum son günlerde. Sanki herkes, herşey korkaksın sen der gibi bakıyor yüzüme.

Yapmadığım şeyler için kendimi korkak olarak nitelendirmek biraz saçma yahut acımasız gibi dursada aslında işin gerçeği benim çok da cesaretli biri olduğum söylenemez ki kimi zaman hatta çoğu zaman bunun aksini iddia eder dururum.

Hepimiz böyleyiz belki de ama böyle olmaması gerektiğini öğütlüyor acımasızca tüm öğretiler. Hoş hayat mottusu seçmek gibi bir şey bu belki de... kimi zaman çok da sorgulamadan kabullenmek sana bir şekilde empoze edilen bilgileri.

Çok karmaşığım yine biliyorum ve bu yüzden anlatmak istiyorum. Yeni bir yerlere gitmek, yeni insanlarla tanışmak istiyorum ancak benim yaptığım şu an tam olarak başladığın yere geri dönmek olarak adlandırılabilir. Bunun etkilerini yaşıyor olabilirim.

Bir zamanlar kahramanın Amin Maalouf idi. Bana göre müthiş romanlar yazıyordu ki kitapları ile tanışmam 6. sınıfa denk gelir. Resmen aşık olmuştum. Nanıl olur da bir insan böyle masalsı şeyler hayal eder ve bunları cümlelere dökebilirdi. Belki de ilk çocukluk aşkım diyebilirim. Yüzüncü Ad'ın Türkçeye çevirilmesini nasıl heyecanla beklemiştim anlatamam. Kaç kere okudum hatırlamıyorum. Konu buraya nasıl geldi, neyse :)

Şu söylemeye çalışıyorum aslında bu düşündüklerimin, yaşadıklarımın ve böyle hissetmemin tek nedeni bir gerçeği farketmiş olmam olabilir. Ben hiçbir zaman kahraman olamayacağım!!!

BAHAR

2009-03-16T02:01:00.000-07:00

Bahar iyiyden iyiye kendini göstermeye başladı. Evet artık biraz da olsun ısınsın şu havalar. Battaniye, ufo ve sıcak içeceklerden o kadar bıktım ki bir an önce hepsinden kurtulmak istiyorum. Sıcak havaları sevmeyen birisinin sıcağı özlemesi ne de ironik değil mi? Oysa evet yazdan da nefret ediyorum soğuk havalarda kendimi daha iyi hissetmeme rağmen, üşümekten de nefret ediyorum :) Herneyse!

Havalardan bahsetmişken bir an önce şu seçim havası da bitsede kurtulsak. nereye baksanız bayrak,afiş ve bilimum ıvır zıvırlar. Ha bir de seçim otobüslerinin aptal şarkıları var. Tıpkı Serdar Turgut'un yazdığı gibi ben de tiksiniyorum artık bu safsatalardan. Siyaset kelimesinin anlamı bu kadar boşalabilirdi heralde.

Az Kaldı

2009-03-07T05:41:00.001-08:00

Tek başıma kaldığımda nefes alamayacağımı düşünürdüm. Yalnız yaşayamayangillerdendim ben de işte... İllaki etrafımda birileri olacak çok yakın zamanlara kadar. Oysa şu geçen günlere bakıyorum da yürüyüşe yalnız çıkıyor, yalnız alışveriş yapıyor, tek kişilik yemekler pişirip tek başıma yiyorum. Heyhat! Nerde o eski günler demiyorum...

İnsanın kendi tercihleri ile karar verdiği herşeye alışması, adapte olması çok uzun sürmüyor aslında. Aslında hayatında düşünmek zorunda olmadığın kimsenin olmaması büyük nimet bu ülkede, öyle değil mi?

Artık yavaş yavaş buralardan toplarlanıp gitme zamanı geliyor. Bu bahar İstanbul geçireceğim son İlkbahar. Belki de tekrar buralar gelip erguvanların açtığını göremeyceğim. Kimbilir? Hayat bu belli olmaz belki son dakika bir şey çıkar ve hayatımın rotası bambaşka yerlere çevrilir. Ancak şimdilik gitme duygusuna çok alıştırdım kendimi.

İlk geldiğim günü hatırlıyorum da güneşli bir Mayıs sabahıydı. Havaalanından eve geliş yolu boyunca lalerin rengi, güzelliği başımı döndürmüştü. Bir heyecan vardı ki içimde, nasıl anlatsam ellerim titriyordu. Bu şehirde nefes alabilmek rüyalarımın gerçekleşmesi demekti. Oysa şimdi gün sayıyorum bitsin artık bu rüya diye...

Son zamanlar da bomboşum. Günlük rutinler dışında hiçbir şey yapmıyorum. Zorunlulukların olmaması insanı ne kadar rahatlatsa bile hep bir şeyler eksik duygusunun önüne geçmek mümkün olmuyor çoğu zaman. İnsanoğluna da böyle yaranılmıyor velhasıl...

Kan

2009-02-26T01:13:00.000-08:00

-İlginç kelimeler var aklımda atmaya kıyamadığım. Bir araya getirirsem eğer büyüsünün bozulacağını düşündüğüm. Karar verirken kurban edeceğim bazılarını belli ki? Oysa ellerime kan bulaşsın istemiyordum. Sanırım ne söylemek istediğimi anlamış olmalısın...

Bir Ben Var Ki!

2009-02-21T01:11:00.000-08:00

Son zamanlarda bir huyumu keşfettim. Aslında bende var olmadığını sandığım bir tür alışkanlık çarptı gözüme. bu iyi bir şey mi kötü bir şey mi? Henüz karar veremedim. Bes karamsar bir tipim hemde nasıl! başıma bir şey gelmek üzere ise en kötü en berbat olayı yaşayacağımı varsayıp üzüntüden üzüntüye gark olurum. Olaylara pozitif bakma alışkanlım yoktu yani. Belki iyi olur diye umut etmez zaten kötü olacak biliyorum diye veryansın etmeye başlardım. Oysa saf bir gerçekliğe inanma, belki var olmayana inanmakla eş değer bir sanrı ile beraber kendimi kandırmamayı yeğliyorum. Ve bunu şöyle nitelemeye karar verdim.

Ben kapalı bir havada bile bulutların zaten orda olduğunu biliyorum. Bunun için sevinmeme gerek yok. Aslında şu an konu tamamen dağıldı sanki toparlayamayacağım. herneyse demeye çalıştığım şu bulutlar gökyüzünü kapattı ise bulutlar pamuk şekeri gibi çok tatlı diye sevinmeye gerek yok aha şu resimdeki gibi. Bilmem anlatabiliyormuyum?

Herhangi bir zaman, herhangi bir yerde yaşadığım saçma sapan olayları artık hayatımın eksenin tamamen çıkardım. Bu benim için bir değişim aşamsı değil bilhassa tamda özüme dönüşü içeriyor. Aslında son zamanlarda kendimle hiç ilgilenmiyorum, alakadar bile olmuyorum ama dışa döndükçe, kendini takmadıkça sanki daha çok keşfediyorsun içindeki seni.

Dün mesela hayatın ne olduğunu bile merak etmeyen bir şahsa ki bu benim iş manyağı kız kardeşim olur. Hayatını klavye ve monitör arasına sıkıştırmasının ne kadar da anlamsız olduğunu anlatmaya çalışan nasihatler verirken buldum kendimi. Yaşlanıyor muyum ?

Bu sefer ordan burdan suyundan da koy kıvamında bir post oldu ancak aslında anafikir belli...

Hayat Beni Neden Yoruyosun...

2009-01-23T02:01:00.000-08:00

Kalbim küt küt sanki yerinden fırlayacak gibi gözlerim gözleriyle denk geldiğinde. Kendi hünü kuruntum mu bu aşk diyorum yoksa hakikaten bir şeyler olacak ve ben bu olacak şeylerin bir an önce gelişebilmesi için elimden geleni yapmalımıyım. Bilmiyorum, tek bildiğim uykuya dalmadan önce istemeyerek usul usul ağladığım... Bu kadar çaresizim belki de...

Hayatımın her konuda en berbat dönemini yaşarken bir de böyle bir kalp ağrısı ile uğraşmak bir yandan güç verirken bana bir yandan daha da yıpratıyor sanki. Sosyal hayatım berbat, iş yerinde istifa edebilmek için bahane kolluyorum, annemlerle kaç zamandır konuşmuyorum, bir de üstüne sonu belli olmayan bir aşk çıkıveriyor karşıma.

Onu her gördüğümde onunda bana aşık olabilme ihitmali geliyor hep aklıma. Bir milyonda bir olsa da bu umut ışığı kalbimi sevinçle dolduruyor. Sonra gerçek dünyaya dönüyorum. Yalnızlığımla başbaşa kalıyorum...

Öyle saçma bir hale döndü ki hayatım be blog. Nasıl anlatsam... Mesela mesai bitsin diye dakikaları sayıp koştura koştura eve gidiyorum. Yapacak hiç bir şeyim yok. Artık eskiden zevk aldığım hiçbir şeyi yapmıyorum , yapamıyorum. Heyecanla bir tabak yemek pişirip paylaşacağım kimse yok. Biz zamanlar böyle miydi?

Hayattan, dünyadan, yaşamaktan her şeyden soğudum. Hiç bir şeyin bir tek anlamı bile yok... Hani demiştim ki belki yen bir aşk beli mi doğrultur.... Ondan da henüz bir haber yok... Anlayacağın burada havalar kötü blogcan...

AşK

2009-01-16T03:50:00.000-08:00

Bir tatlı kadın gelip yerleşmişti içime bir kaç gün. Evet tam 6 gün boyunca bulutlardan yapılmış bir yastığın üzerinde oturuyordum. Ellerim, kalbim pamuk şekeri gibi pespembeydi...

Aşk buz tutmuş yolda yürümeye çalışmak gibi. Bilmiyorum! Belki de tanımlanamayacak kadar serin bir esinti. Tenine doğru estikçe ruhun hafifliyor. Gülümsüyorsun....

Aşık mıyım! Tek tarafla kalırsa hayır diyorum yüksek sesle. Ama bakışlarını gördükçe. elini kolunu koyacak yer bulamadıkça o, evet oluyorum galiba diyorum.

Neler olur bilmemek, planlayamamak hiç bana göre değil. Olacaksa olsun kardeşim diye fazlaca hiddetlenebiliyorum. Pamuk şekeri olmuş kalbim gülümsemesini hatırlayınca sakinleşiyor ama :)

Aslında diyorum ki hiç bir araya gelmeycek bile olsak bana yaşattığı bu günler için minnettar olmalıyım ona. Nasıl bir kalp çarpıntısı yaşıyor insan tarif etmesi mümkün değil ki işte ben de yaşıyorum diyorsun kendi kendine. Belki de evet her yerde aradığımız hayatın anlamı budur!

AşK

2009-01-12T03:38:00.000-08:00

İlk görüşte aşk kadar saçma bir şey yok derdim. Derdim diyorum çünkü eskiden di çok eskiden kategorisine attım bile bu kelimeyi... Hayat sürprizlerle doluydu değil mi? İçimde çok uzun zamandır hissetmediğim bir şeyler kıpırdandı. Yanlışlıkla odama gelen bir ziyaretçiydi, yani diğerlerinden hiçbir farkı yoktu. Yanlış odaya geldiğini söyleyecektim tam da bakışlarımız çarpıştı ve o bir an duraksadı. Onun durakması benim dilimin dolanmasına sebeb oldu. Sonra yanlış odaya geldiğini anlatmayı başarabildiğimde teşekkür edip, belli belirsiz yalnızca belki de benim bakışlarımın gördüğü göz kırpma işareti yapıp gitti. Sonra 3-4 defa daha karşılaştık aynı gün. Görür görmez elim ayağım bir dolanma,ruhumda bir esinti anlatılması imkansız. Aynı şeyi onun da yaşadığı öyle belli ki... Oysa kapamıştım kapılarımı bir daha kimseye açmayacaktım hani!

Tesadüfler birbirini kovaladı aynı gün. Yüzüme bir gülümseme gelip yerleşti. Simsiyah giyinmişti ben de en paspal halimleydim. Oysa ben kimseyi beklemiyordum kalbime... Kimsenin gelmeyeceğine o kadar emindim ki... Büyük konuşmamak lazımmış. İki gün ne yemek yedim ne de su içtim. Sadece bir kaç tane sigara. Kızdım kendime platonik olmanın zamanı mı diye oysa karşılıklı olması için bir engel yoktu ortada...

Hakikaten de aşk öyle bir büyü ki size yaşadığınızı, hayatın devam ettiği öyle güzel hatırlatıyor ki savunmak gereksiz kendimizi. Koyverdim ben de duygularımın akışına. Bakalım gerçek bir aşk çıkacak mı ortaya. Kimbilir? En azından harika bir kaç gün yaşattı kalbime ya o bile yeterli benim için.

Yeni Yıl

2008-12-31T23:48:00.000-08:00

Yeni bir yıl. Erkenden kalktım. Tamam yeni bir yıla giriyoruz, bahane edip eğlenmek güzel falana ama abartmamak lazım diye düşünüyorum. Bir de büyük ikramiye bana çıksın diye çok bekledim itiraf etmem gerek! ama nerde ben de o şans. Bir kere de en azından bir amorti çıksın diye bekliyorum ama talih kuşu bırak yanımdan mahalleye bile uğramıyor.

2008 de geçip gitti. Açıkcası bana pek iz bırakacak bir olay yaşatmadı. 2009 dan umutluyum ama. Bu yıl hayatımın yönünü biraz olsun kendimden tarafa çevirip, güzel günler görmeyi umud ediyorum. Hayat bu, bilinmez tabiki neler getireceği ama biraz şans getirirse çok seveceğim onu :)

Yeni yılın ilk günü olduğundan belki böyle hissediyor insan :)

Bir amorti bile çıkmadı ya :)

26

2008-12-27T01:23:00.000-08:00

Bugün 26 oluyorum ben. İnsan yalnızlığının bilince olduğu halde nedense böyle günlerde hatırlanmadığı için az da olsa üzülüyor. İçi buruluyor hatta başkalarının doğum gününde gönderdiği çiçeklerin hesabını çıkarıyor. Kendine küfrediyor ama sonra sakinleşiyor. Durup zamana bakmak isitiyor. Mümkün mü!

Bir şarkısı vardı Duman grubunun bu da benim doğum günü şarkım olsun.

Nereye gider..
Başını alıp sorarsın

Kimbilir..
Durmadan nasıl susarsın

Bilmeden..
Boşuna atıp tutarsın

Su gibi akıp geçer zaman..

Gezdin tozdun aman aman aman

Sazdın sözdün aman aman aman

Giderek üzdün bizi zaman
"Giderek üzdün bizi zaman"

Yazdın çizdin aman aman aman

İncecik izdin aman aman aman

Sıraya dizdin bizi zaman

"Sıraya dizdin bizi zaman"

Hep kaçıp..
Yeni bir adım atarken

Dibine kadar..
Çileye batıp çıkarken

İçine atıp atıp..
Yoluna basıp giderken

Su gibi akıp geçer zaman..
...

RÜYA

2008-12-23T02:56:00.000-08:00

Saçma sapan rüyalar görüyorum be blogcan. Öyle böyle değil! Zaten bir anlam aramam ben rüyalar, yok efendim şuna işaret eder, yok bunu gördüm yakında şu olacak diye ama tamamen çığrından çıkmış şeyler görmekte insanın sinirlerini bozuyor.

Selo'nun eşofman üstünün bedenini öğrenmeye çalışıyorum saatlerce. Evirip çevirip bir eşofman üstünün etiketini bulamadım sabah kadar. Bir o uzundan tutyorum, bir bu ucundan tutuyorum ama nedense nerde yazdığını bir türlü okuyamıyorum derken uyandım...

Hani saçmalını geçtim neden bu kadar vaktimi alıyosun be kardeşim. Hızlıca çek bitir de diğerlerine geçelim değil mi ? belki aradan iyi bir şey çıkar şansımıza.:)

Şans demişken piyango bileti almıştım geçenlerde. Offf ben var ya ne planlar yapıyorum ama o kadar yerlerdeki seviye bu konuda 5.000 ytl bile yeterli planların bir kısmını gerçekleştirmek için. O kadar yani!

Nerde ben de o şans. Dün tavla oynarken bile karşı taraf "yahu senin kadar şanssızını görmedim" dedi. Blogcan bir okutsak mı kendimizi, ne yapsak?

25 Biterken

2008-12-22T00:33:00.000-08:00

Bir yıl bitiyor. Bir yaşım daha bitiyor. Son günlerde hiç olmadığı kadar çocukluğum aklıma geliyor. Çevresindeki tüm mutsuzluğa karşın kendi hayal dünyasında umutlu ve mutlu olan çocukluğum. Büyüyünce herşey güzel olacak diye düşünürdüm. Ne hayal ama! Büyümenin getirdiği sancıları çekerken bile herşey bir gün güzel olacak derdim kendi kendime. Ne hezimet! Oysa hiçbir şeyin güzel olduğu falan yok. Dünya giderek daha boktan bir yer oluyor. Biz daha boktan hayatlar yaşıyoruz ve artık hayal kurmuyoruz. Çünkü gerçek hayat hayallari gerçekleştirmene asla izin vermemek için programlanmış. Sanırım hayal kurmak sadece çocukken güzel oluyor.

Yıllar gerçekten artık daha hızlı geçiyor. Herşeyi daha hızlı tükettiğimizden belki de bilemiyorum. Bir çeyreği ardaka bırakırken gelecekten çok fazla ümitli değilim doğrusu. Bu ülkede yaşamak günü geldiğinde bunu kabullenmeni gerektiriyor. Siyasetin artık akıl- fikir kaldırmaz hallerine baktıkça içim kararıyor. Hiçbirimizden hiç bir halt olacağı yok en azından birbirimizi yemesek.

VİCDAN

2008-12-18T23:15:00.000-08:00

Kendini affedemeyeceğin hatalar yapmamak lazımmış. En büyük cezayı belki de insan kendi vicdanından alıyormuş. Karşı taraftan dilenen özür çoğu kez kendinizi afdetmenize yetmiyormuş. Hatasız kul olmaz sözü ancak bir süreliğine avutuyormuş insanı. Açıkcası çok büyük hatalardan bahsetmiyorum. Günlük hayatın içinde olan, bazen bir bakış, bazen bir sözle yapılan kırıcı bir hareket bile yetiyor vizcan azabı duymama...

ben hep böyleyim. Her anımı içselleştiriyorum. İçime biriktiriyorum. Dilerim ki biraz daha az önemseyen biri olmam. Bu şekilde yaşamak beni çok yıpratsada en azından başkalarına karşı daha az hata yapmamı sağlıyor diye düşünüyorum. Kimseyi kırmamak, kimsenin fikirlerine karışmamak ve eleştirmemek düzeyli arkadaşlıklar kurmamı sağlıyor. Gel gör ki kimse bana bu şekilde yaklaşmıyor. Tamam kimseden böyle bir davranış beklemiyorum. Bekleyemem de...

Hayatta en nefret ettiğim şey yüzüme söylemedikleri bir konuyu arkamdan konuşulması. Herkes bu durumdan rahatsız olabilir ama benim daha bir içime batıyor. İnsanoğlunu anlamak mümkün değil bu yüzden. İkili ilişkilerde verdiğini alırsın derler ya yok öyle bir şey ancak canları ne isterse ona maruz kalıyor insan ve buna razı olmak zorunda. Sırf bu yüzden yalnızlaşıyoruz.

RAHATSIZ

2008-12-18T04:04:00.000-08:00

Arada bir dalıp gidiyorum. Bazen kitap okurken, bazen bir şeyler içerken. Bir şey düşünmüyorum. Hayal kurmuyorum. Boşluk sadece... Dalıp gittiğimi farkettiğimde sağıma soluma bakım ne düşündüğümü hatırlamaya çalışıyorum ama boşluk. Kocaman bir boşluk içinde yüzdüğüm.

Yıllarca varlığımı anlamlandırmaya çalıştım. Hatta hep anlamlı olsun diye uğraştım durdum. Oysa geriye dönüp bakınca şimdi hiçbir şey göremiyorum. Biriktirdiklerimin değeri gözümde bir bir anlamını yitiriyor. Ne yapmalı, ne etmeli bilmiyorum ama iyi bildiğim bir tek bir şey var yeni bir yol çizmeli, elime yeni bir harita almalıyım.

Çok zor ama belki de değil henüz fikir aşamasında olduğum için karara varmam için çok erken.

Bu satırları yazmamın tek sebebi var bir şekilde birilerine veya bir şeye anlatmak içimden geçen cümleleri... Keşke buna da ihtiyaç duymasam ama anlatmak yahut yazmak beni rahatlatıyor...

Sabah Sabah

2008-12-16T23:53:00.000-08:00

Doğa ne kadar güzel, ne kadar estetik, nasıl da cazibeli... Giderek daha çok seviyorum doğal hayatı. Duru sadece özündeki güzellikle endam eden canlılar. Keşke bu özellik insanlardada olsa idi. Ne güzel olurdu. Oysa tam tersi değil mi? Böyle güzel ve içten fotolara bakarken garip bir doyum yaşıyorum.

Hani bir şarkı vardı Carlos Verela ""Una Palabra" Orda der ki; Bir sözcük anlatmaya yetmez herşeyi " diye başlar. Tıpkı öyle benim dağarcığım hissettiklerimi anlatmakta yetersiz kalıyor biraz.

Yıllardır güzellik üzerine kafa yorarım, minimalistlerin güzellik anlayışı kendime daha yakın bulurum ama henüz tam bir anlam üzerinde sabitleyemedim fikrimi. İnsan doğası işte bugün çok sevdiği bir şeyden yarın nefret edebiliyor. Fikrinin sabit kalması mümkün değil! Kendimi bildim bileli sorgularım güzelliği, gerçek güzellik diye ayırmalımıyız. Gerçek olan bir güzellik var mıdır. Yoksa Güzellik güzellik midir? Sabah sabah nerden çıktı bu sorular bilmem ki?

Öylesine

2008-12-15T23:18:00.000-08:00

Bir sonraki adımımın ne olacağını düşünmeden, hesaplamadan yaşamayı becerebilseydim keşke.. Belki de saçma sapan şeyler düşünüyorum ama yarın ne yapacağımı, 1 ay sonra bilmem ne tarihinde ne yapacağımı şimdiden düşünmek zorunda olmaktan nefret ediyorum artık be blogcan. Ben de ayakkabımı çıkarıp dünyaya doğru fırlatmak istiyorum. Muhtemelen isabet ettiremem ama olsun. En azından ohh be derim değil mi? Nerde bende o cesaret!

Çok değiştim ben be blog. Artık ne kendimi tanıyabiliyorum ne de başkalarını. Resmen soğudum hayattan desem yeri var. Öylesine yaşıyorum. Şikayet etmek değil amacım ama ne bileyim işte var eksik bişiler ya da tamamlayamadığım bişiler. Ancak işte böyle kendi kendime konuşup duruyorum. Hareket lazım biraz bana, beni heyecanlandıracak yeni bir iş belki giderir bu ağır aksak halimi... Kimbilir?

Yılın son günleri geldi çattı yine. Bu yıl resmen ben hiç bir şey anlamadım yaşamdan. Anlayan var ise beri gelsin zaten. Bir zahmet bana da anlatsın yahut ne bileyim bir işaret falan göndersin. 2008 sana şunu demek istedi de sen anlamadın diye.

DEDİKODU

2008-12-14T23:06:00.000-08:00

Tatil bitti. Eve ve işe döndük yine.. Sanırım Antalya'yı seviyorum. Nasıl güzel bir hafta geçirtti bana. Güneş nasıl güzel ısıttı... Hepsi aynı şey söylenir ama orada yaşarken anlamıyorsun ama ondan uzak kaldığında ve bir gün geri döndüğünde aslında onu ne kadar da sevdiğini farkediyosun...

Aslında çok canım acıdı... Hayatta en nefret ettiğim, tahammül edemediğim şey ;insanların yüzüme şöyleyemediklerini arkamdan gelip bana söyleyecek kişilere söylemesi. Sanki o zaman o söylemiş olmuyor. Yedik biz de... Bugün daha sakinim nerdeyse iki gün boyunca ağladım. Bir türlü kabullenemedim ve hakikaten uzun zamandır ilk defa bu kadar canım yandı...

İnsanlar nasıl beceriyor bilmiyorum kendi küçük beyinlerinde yaptıkları kutguları sanki siz yapmışsınız gibi algılamaları ve anlatmaları. Gerçek ile yakından uzaktan hiçbir ilgisi olmayan bir konunun üzerinize kalması. Düpedüz iftira işte. Alıp başımı uzaklara gitmek geldi içimden, nereye gideceksem...

SARI

2008-12-01T23:55:00.000-08:00

İşte sana bahardan kalma bir resim blogcan. Aralık ayındayız farkındayım ama ne yaparsın işte insan en çok elinde olmayanın özlemi içinde oluyor. Bahar gelse keşke diye geçti içimden bu sabah işe gelirken. Minübüste- şinanayda yavrum şinaşinanay, şinanayda yavrum hopa şinanay- ççalıyordu, ondandır belki. Sezen Aksu'nun hayatımızın hemen hemen her dönemine nasıl gizlice dalıverdiğini düşündüm. Ben çocuktum bu şarkı çıktığında ve günde 1500 kere dinletirdi abim.

Hayat böyle geçip gidiyor işte , bi bakıyosun 10 yaşındasın, bir bakıyosun 20 yaşındasın. Yine bu yaş muhabbetine enrden sardın dersen blogcan 26 olcam ay sonuna doğru ondandır derim :) Yeni bir yaş ne getirir bana hiç bilmiyorum. Tahmin etmekte zor! O yüzden gelsin hayat bildiği gibi diyorum...

Sabah sabah bir sürü şey vardı aklımda yazacak ama başlayınca hepsi uçup gitti. Ne yapalım bu da eften püften kategorisine girer o zaman. Böyle bir kategorim yoktu ama açması da çok zor değil .)

Eften Püften

2008-12-01T05:13:00.000-08:00

Haftasonu yağmurla başladı ama güneşle kapandı. Günlerdir İstanbul-Antalya bileti arıyorum ne uygun bir saate bulabiliyorum ne de uygun bir saate. Ne kadar şanssızım başkaları şıp diye hem ucuz hem de istedikleri saatlere bilet bulurken benim ki hep son zamana kalıp böyle iki arada bir derde kaç parası ise ver kurtul kıvamını geliyor.

Ne güzel tatil yapacam diye planlarken su sefer de geçen bayram gibi evde oturamayacağımın farkına varıp gitmeye karar verdim. Maksat gönülleri olsun. Artık hayatımdaki pek çok şey gibi bu özel günleri de rutine bağladım. Rutin olmasa bile bayram da artık çocukta olmadığımıza göre nasıl bir atraksiyon bizi bekleyebilir ki.

Yaşlanıyorum galiba!

Ata

2008-11-30T03:20:00.000-08:00

Dün akşam "Osmanlı Cumhuriyeti" filmine gittim. Aslında mecburi gibi oldu biraz gidişim çünkü Gani Müjde sineması bana hiç bir zaman çekici gelmemiştir ancak gidecek başka film bulamayınca ya da diğer bütün filmleri izlediğim için gittim işte. Filmi değil ama mesaj muhteşemdi. Saçma sapan espriler, komikmiş sanılan ve sanki gülünsün diye yapılan zorlama sahneler. Dialogların berbatlığı ise ayrı bir konu ama öyle bir şey var ki filmde zaman zaman gözyaşlarımı tutamadım. Zaten filmin sonunda güçlü bir alkış koptu salonda.

Ancak hakkını vermek gereken bir konu varki o da Ata Demirer'in oyunculuğu. Tüm duyguyu hatta o an ne hissettiğine kadar perdeden size ulaşıyor ama dediğim gibi araya giren saçmalıklar filmin tadını kaçırmış. Ata Demirer olmasa hatta belki o güçlü mesajı bile fazla algılamayacaktık.

Atatürk'e bir kez daha minnet duymamızı sağlamış Gani Müjde.

Başka Diyarlar

2008-11-28T05:09:00.000-08:00

Tebdili mekanda ferahlık vardır derler ya hani arada sıradada olsa alıp başını rutin mekanların dışana çıkmak gerekiyor. Kendimi alıp bir şeylere götürmeyi, kendime bir şeyler ısmarlamayı seviyorum. Noktayı koymadan düşündüm de birden yine olayı yalnızlığa bağlar mıyım diye. Hayır bu sefer öyle olmayacak çünkü insanın kendi başına kalmasını seviyorum ben. Yahut sevdim artık. Ne var ne yok görebiliyosun en azından. Sağına soluna ve karşına bakmana gerek kalmıyor bir şeyleri anlamlandırmak için. Megolaman olmadım hiç hatta pek de seviyorum sayılmaz kendimi ama öyle işte.

Başka diyarlara da gitsek, kendimize başka hayatlar da kursak pek değişen bir şey olacak gibi gelmiyor artık bana nedense. Ne bileyim sanırım yavaş yavaş taşınma fikrinden uzaklaşmak için bunları düşünüyorum. Bakalım, yaşayıp göreceğiz.

Saksı

2008-11-28T03:07:00.000-08:00

Öğrenilmiş sıradanlıklarla geçiyor hayatımız. Diyelim ki çiçek sulamak istiyoruz alıp elimize sürahiyi foşş döküveriyoruz. Hadi diyelim ki biraz daha dikkatli bir kımılganız, dhaa narin harekelerle yapıyoruz eylemi. Oysa bu işi bana öğretinein dışında nasıl yaparım diyenler hep hayatı farklı yaşayan, tek düzelikten kurtulan tipler. Belki alıyor eline bir su borusunu bir kaç delik açıp çiçeğe suyu bir kaç alandan birden döküyor. Anlatmaya çalıştığım şu aslında;
sıradan olmak sitemeyen insanlar gerçekten sıradan olmamak için çaba sarfediyorlarsa sıradan olmuyorlar. Cümleye bak be :)

blogcan hergün herkesin onlarca şikayetini dinliyorum. Bir de sütüne kendi çekilmezliğim eklenince kardeşim şikayet edeceğinize harekete geçin kıvamında tavsiyelerde bulunuyorum. Cevap kızgın bir tokat gibi suratımda patlıyor : "sen bir şey yapabiliyor musun ?" Şikayet eden kimdi burada onlar, peki çemkiren kim yine onlar. Değişmek isteyenlere, değişmesi gerektiğini söylediğinde neden kötü oluyorsun bir anlasam... Bi siktirin gidin demek lazım aslında;) Ya da git kendine önce bir saksı al, sonra ona bir çiçek dik ve büyütmeyi dene bakalım başarabilecek misin?

Ben Kimim

2008-11-28T02:45:00.000-08:00

Minicik bir köy evim olsun istiyorum deniz kıyısında. Metropol ahalisinin tek hayali gibi bir şey değil bahsetttiğim. Zamanı anlamanın eşiğine oturup beklemeyebilmek ufka bakıp belki hafif düşlere dalmak ardından. Hayatı belki o zaman anlayabileceğimi düşünüyorum kimbilir?
ya da hiç bir şey anlamamız gerektiğini keşfedeceğim.

Candan Erçetin bir şarkı yapmış yeni. Gölgesizler filmi için yapılan "Ben Kimim" adlı şarkı. Hemen hemen herkes sanki kendi için yazıldığını söylüyor. Hepimiz aynı yolun yolcusuyuz sanırım. Belki de herkes öyle olduğunu sanıyor. Belki de çok uzun zamandır "Ben Kimim" diye sormamış kendisine bakıp ya da topluca ülkeyi terk etme fırsatımız olsa valizler hazır gibi konuşuyor herkes. Oysa koltukları sağlama almak en büyük derdimiz. Ne çelişik genlerimiz var bilmem ki? Güzel şarkı doğrusu yani en azından bir cümlesi vardır herhangi birimizi anlatan. Hal böyle olunca iliştirelim.

az miyim çok muyum
var miyim yok muyum
ben neyim
masal miyim gerçek miyim
kaç miyim göç müyüm
hiç miyim suç muyum
ben kimim
ibret miyim cinnet miyim
hiçlikler içinde kanayan yürek
yokluklar içinde savaşan beden
boşluklar içinde karişan zihin
güçlükler içinde değil miyim
yoksa… yoksa….
her ihanete akil erdiren
her cehalete kilif uyduran
her esarete fiyat biçtiren sen değil de ben miyim?
geçimsizim bu günlerde
kimsesizim bu yerlerde
değersizim bu ellerde
çaresizim doğduğum yerde
gölgesizim her gün her yerde
ses miyim sus muyum
sis miyim pus muyumben neyim
deha miyim heba miyim
ak miyim pak miyi
mal miyim sat miyim
ben kimim
yarar miyim ziyan miyim
yalanlar içinde doğruyu bulan
cayanlar içinde sözünde duran
satanlar içinde ayak direyen
yananlar içinde değil miyim
her adalete duvar ördüren
her cesarete kilit vurduran
her asalete boyun eğdiren
sen değil de ben miyim
geçimsizim bu günlerde
kimsesizim bu yerlerde
değersizim bu ellerde
çaresizim doğduğum yerde
gölgesizim her gün her yerde

Candan Erçetin

Bir Teselli Ver!

2008-11-20T01:00:00.000-08:00

Yaşlandığımda aynen şu resimdeki hatun gibi olacağım kesin. Görür görmez ahanda gelecek dedim kendi kendime. Kızım büyücüye, tarot falına falan gerek yok insan en iyi kendini bilir, değerlendirir. İşte karşında duruyor 30 yıl sonraki halin, hoş bence 30 yıla kalmaz ağarır benim saçlar ama hadi neyse :)

Valla ne olacak halim diye artık düşünmeyi bıraktım. Nasıl gidiyorsa sesimi çıkarmıyorum hayata. Zaten karışsam bile çoğu zaman beni konuk oyuncu olarak kullanmıyor mu? Kullanıyor o halde ne değiştirecek kendimi paralayıp durmam. Aman da aman sabah sabah bu neyin tesellisi be blog ?

Züğürt Ayna

2008-11-19T01:27:00.000-08:00

Havalar iyice soğudu ve iki gündür de yağmur yağıyor ya ben iyice kahveye sardırmış durumdayım. Aslında tek alışkanlık gibi oldu. Başka ne içilir ki bu hava da. Çaydan iyice nefret etmiş durumdayım. Çok ama çok uzun zamandır hiç içmiyorum diyebilirim. Aman çok da şey kaybetmiyorum doğrusu. Çok fazla üşüdüğümde elma ya da kuşburnu ile idare ediyorum.

Şelo'yu da iyice alıştırdım kahveye. Akşam durup durup kahve suyu ısıtıyor. O boşluktan ne yapacağını şaşırdı ya orası ayrı bir mevzu. Ulen işin olsa bir dert işin olmasa bir dert. Aşağı tükürsen sakal, yukarı tükürsen bıyık misali. Ekonomik kriz var ya millet bahaneyi de buldu artık. Krizin hiç uğramadığı sektörler bile krizi bahne edip ha babam zam yapıyolar ya ifrit oluyorum valla. Yaşanır gibi değil artık buralar.

Şubat'da dönerim diyordum Antalya'ya sırf bu yüzden ama sanırım Haziran'a kaldı. Nerdeyse bir yıl fark attı ya. Aslında İstanbul'un tadını çıkarma günleri yaşamam gerek eski ben olsam ama nerde. Adım atsan para ve benim gibi biri para sıkıntısı çekiyor şu aralar. Benim gibi birinden kastım da ulen ben ne yapar eder bir yerlerden mutlaka ekstra para kazanmasını bilirdim.
Üzerime bir rehavet çöktü. Hem parasız, hem pulsuz hem de tuhsuz bir şey oldum çıktım.

GELİNCİK

2008-11-12T02:13:00.000-08:00

Dur demem hiç bir neden yoktu. Keşke ufacık bir bahane bulabilseydim. Yapamadım, yapmak istediğime dair ufacık bir işaret gerekli idi belki de. Bilmiyorum. Bilemiyorum. Ne kasavetli bir gün be blogcan. Ne kahve getirdi keyfimi yerine ne de kuşburnu çayım. Gelicikleri çok sevdim görür görmez, eh biraz değişti havam.

İş

2008-11-11T02:03:00.000-08:00

İşimi sevmiyorum artık. İnanılmaz bir şevkle başlamıştım oysa yüzümde güller açıyordu ilk dönemler. Şu aralar ise ne zaman ayrılırsam doğru yapmış olurum onun hesaplamalarını yapıyorum. Şelo şirket kurma peşinde bakalım neler yapabilecek. Neler değiştirecek hayatında belki ben de onun peşine takılıp giderim. Kim bilir?

Yalnız işi bırakırken yapmak istediğim bir şey var. Pat diye bırakıp gidebileyim ama nerde bu hayali gerçekleştirebilecek bir durum. Sözleşmede 30 gün önceden haber ver diyor azizim :)
Eğer planlarım yolunda gider ise en geç Şubat'da ayrılırım işten ve Antalya'ya dönerim. Ohhh mis gibi. Az para kazan çok para kazan herhalikarda istediğin hayatı yaşıyorusn orada. İstanbul gibi her lafın başında parasızlıktan açılmıyor muhabbet. Hem Şu kronik yalnızlığımdan da kurtulurum belki bir nebze. Bakalım hayat daha neler gösterecek bana....

ISSIZIM

2008-11-11T01:39:00.000-08:00

Annem evine döndü. Sabahları terk edilmiş oğlan çocukları gibi uyanıyorum. Terk edilmiş tripleri attırıyor ruhum ortaya karışık. Zile basmayı ne de çok özlemişim meğer. Eve geliyosun zile basıyosun kapı açılıyo, kocaman gülümseyen bir yüz, sıcak bir ev ve nefis yemekler karşılıyor seni. Var mı daha güzel bir şey hayatta. Nerdeyse bir aydan fazla olmuş geleli. Daha fazla babanı yalnız bırakamam dedi ve gitti. Gitmesi için zemin hazıladığımı da itiraf etmeliyim. Bunu kötü olmak adına yapmadım, yapamam da zaten. Nankörlük de değil ki bu! Bu olsa olsa kendine alışmaktan yahut tıpkı Çağan Irmak'ın filmindeki gibi "Issız Adam" olmaktan kaynaklanıyor.

Issız olmaya alışmak beter bir şeydir ve malesef bir kere ıssız oldun mu geri dönüşü çok zordur. Küçük, ufacık dünyana seni değiştirecek hiç bir şey sokmamaya çalışırsın. Girerse zorla dışarı atmaya çalışırsın. Senden çok iyi dost olur ama senin kimse dostun olmaz. Hayat kimi ıssız yapacağını çok iyi biliyor bence. En sert tipler en kırılgandır bana göre, kırılmamak için kırmamak adına ne kadar az ilşki o kadar az zarar mantığı ile bakarlar olaya. İnsanlar sadece gelip geçer kimse kalmaz. En yakının bile. İçselleştirilen bir çok güzellik giderek yok olur. Gözlerinde hep şüpheli bakışlar asılı kalır en güzel günbatımında bile. O derece!

Tatile Gitmek İstiyorum

2008-10-30T02:08:00.000-07:00

*Ne zaman benim karşıma, gözlerime bakınca içinden geçenleri okuyabilecek biri çıkacak. Ne zaman be blogcan.

* Hayat artık güllük gülistanlık olsun istiyorum. Mümkün mü?

*Belim ağrıyo kaç gündür. İğneler fayda etmedi ben de bıraktım.

* Hayret günlerdir erken uyanıyorum, daha alarmın çalmasına yarım saat kala kalkıyorum.

* Annemle uyumam buna etken olabilir mi?

* Evet yirmi beş yaşındayım ama annemle uyuyorum...:)

*Tam tatile çıkma zamanı ama ne vakit var ne de para...

*Burası nasıl bir ülke oldu be blog. Haberleri okurken, dinlerken veya izlerken midem bulanıyor. Sürekli bir yalan,dolan hikayesi sürüp gidiyor.

*Artık her şeyi kanıksadığımızdan olsa gerek, nerdeyse hiç bir şeye şaşırmaz " Burası Türkiye" demeye başladık ya en çok da bu lafa sinir oluyorum.

* Ne son var ne de yeni bir başlangıç...

* Bi kere daha yazayım. Tatile gitmek istiyorum. Hem de Şili'ye....:)

Borçlu Uykucu

2008-10-29T02:41:00.000-07:00

*Malum günlerce yağdı yağmur... Herkes sever yağmurlu havaları ama ben yağmur yağarken uykuya dalmayı seviyorum cumartesi öğleden sonraları. Damlaların pencere camına çarpıp yavaş yavaş akmasını izlemek hemen uykudan önce... Yağmurun sesiyle düşlere dalıp nasıl uyuyakaldığını hatırlamamak... Bir de üzerine güzel bir rüya görürsen hiç fena olmaz :)

*Bir boşluk var içimde bir kaç gündür. Sanki bir şey oldu ve içim oyuldu. Oyuk kapanmadı ama acımıyor da... Sadece hissediyorum...

*Son günlerde işler yine aynı rutinliğinde giderken yine bir karar verme zamanı geldi kapıma dayandı. Bilmiyorum ama yine iki seçeneğim var. Keşke diyorum çoktan seçmeli olsaydı bu sefer ki. Neler olacak ilerleyen günler de hiç bilmiyorum.

*Hayatımda ilk defa blogcan dün kredi kartımın sadece asgari tutarını yatırabildim kısaca kriz beni fena vurdu. Nasıl böyle içinden çıkılmaz bir kredi kartına borcuna girdim hiç farketmedim. Asıl sinsi düşman bu. Borçlu olmak hayatta en büyük korkum, nefretim. anlatabiliyor muyum vehametimi. Sürekli borcumu, bana bir şey olursa borcumu ödemeden, kimin ödeyeceğini düşünüp duruyorum. Halbuki kızım sen öldükten sonra kim öderse ödesin değil mi? Hayır onlarca senaryo kuruyorum uyumadan önce. Sanki hayatta benim borcumu ödeyebilecek kadar güvendiğim kimse yok. Hakikaten yok mu?

YAVAN

2008-10-24T00:43:00.000-07:00

Tıpkı bEN gibi fareciğin hali... Tıpkı benim gibi pencerelerden bakıyor dışarıya. Çok güçsüz hissediyorum son günlerde kendimi, eskiden bir dağa bile tırmanacağımı bile düşünebilen ben. Heyhat! Fikirleri bir araya toplayıp doğru düzgün düşünemiyorum bile. O kadar karışığım...

Biliyorum ki sorun hiçbir şey ya da hiç kimse de değil. Bu kadar da yavan işte... İşin kötüsü üzülmüyorum da, nazıl olsa zaman geçip gidiyor bu günler de gelip geçecek diye düşünüyorum. Artık ağır bir insanım zaten hep öyleydim. Her anlamda! Kopan her bağ, çözülen her düğüm beni giderek sessiz, sedasız bir insan yapıyor. Yapsın, şikayet etmiyorum...

Öylesine

2008-10-22T07:57:00.000-07:00

-Sevdim bu fotoğrafı :)
-Seveceğini bildiğim için gönderdim ;)

Ah bu ben !

2008-10-21T01:16:00.000-07:00

Uzun ve huzurlu bir yolculuğa çıkmak istiyorum. Bagajın alabildiği kadar ihtiyaçlarımı yükleyip, elime bir harita ile navigasyon cihazı alıp yola çıkmak. Tek başıma belki biraz zor ama kafaların uyumla saatler geçirebileceği bir dostu ikna etmek çok zor olmaz heralde. Uzun zmanadır istiyorum belki de uzun zamandır en çok ihtiyacım olan bu rotasız tatil yahut seyir... Hayatın en çok sıradanlığı sıkıyor beni. En çok sıradanlaştığım zamanlar sıkılıyorum kendimden... Sırf bu yüzden farklılaştırma çabası içindeydim ruhumu bir zamanlar. Sanırım yolculuk isteğimin tekrar debreşmesi buna işaret eder durur. Bakalım gerçeklik ile örtüşmeyen pek çok işi gerçekleştirebildiğim gibi önümüzdeki haftalarda bu seyahati de gerçekleştirebilecek miyim?

Butik otel işi düşünmeye başladım şu sıralar. Tam da Antalya'ya dönüş planları yaparken. Sadece düşünce aşamasında şimdilik. Neredeyse adım başı butik otel olmaya başladı diye bu fikre kapılmadım zaten yıllardır tatillerimi hem küçük hem de kendine özgü yerlerde geçirmeyi severim. Çok ücra bir yerde bir köy evi bile olabilir bu. Yeter ki yaşadığım tüm gerçekliklerden bir süre uzaklaşayım, daha az düşüneyim, daha az rahatsız olayım, daha az insan bakışına maruz kalayım...

MFÖ çalıyor radyo, ben bu yazıyı yazarken "Ah bu ben kendimi nerelerde bulsam"

Tuzsuz

2008-10-21T00:18:00.000-07:00

Çiçekleri çok seven ama yetiştiremeyenlerdenim ben de işte. Bu da böyle bir çelişki na'parsın! Aslında belki altı deşilse bir sürü sorunsal başlıkları fırlayabilir altından bu durumun ama ne karıştıracak o kadar çok şey var ki buna sıra gelmiyor. Günler gelip geçiyor ,nerdeyse hepsi birbirinin aynısı gibi. Uzun zaman önce annem geldi bak! ne zaman geldiğini unuttuğuma göre baya zaman olmuş demek ki... Çocuk gibi ilgilenilmesini istiyor kendisi ile ve ben de bu huyunu çözdüğümden beri resmen çocuk gibi ilgileniyorum onunla. Böyle çok daha mutlu anladığım kadarı ile. Mesela bir işimiz var iş yerime gelse ve beraber ordan gitsek daha kolay olacak ancak ben ne yapıyorum 5 dakikalık yolu gelip onu alıp iş yerine gidip ordan gideceğimiz yere gidiyoruz. Herneyse günler böyle sıradan geçip gidiyor. Niye artık sıradan biliyor musun be blog? Anlatayım...

Eskiden yani bundan en fazla bir yıl öncesine kadar sıkı sıkıya bağlı olduğum hayallerim vardı ve benim bunları gerçekleştirmeme ramah kalmıştı. Sonra stratejik hatalar yaptım hayallerimin yarım kalmasını yahut bir daha hiç gerçekleşmemesini sağlayacakhatalar yaptım. Biliyorum ki şu an da bile çok uzak değiller ancak artık olmayacaklar. İşin kötüsü benim kurduğum hayalleri alıp kendine uyarlayan etrafımdaki pek çok kişi istediklerini yapmaya başladı bile. Kader mi ,kısmet mi bilmiyorum ama olmadı işte. Sanırım bir süre daha İstanbul'da çalışıpi Antalya'ya geri döneceğim ve yine bir yerinden yeniden başlayacağım.

Artık tadsız tuzsuz bir insan oldum çıktım. Keyif alınacak hiçbir yanım kalmadı sanki. Ancak eğer ortak mevzu varsa iyi sohbet edilebilen biri oldum çıktım. İsteyek kendimi bu ruh haline sokmam ise ayrı bir vaka... Ne yapacağız be blog. Ne olacak bu halimiz...

Dümdüz

2008-10-10T23:18:00.000-07:00

Ayşe Arman Hasan Bülent Kahraman'a sormuş;

Siz, babanızın olmanızı hayal ettiği adam oldunuz mu?
- Fazlasıyla. Babam, beni şu an olduğum kişi yapmak istedi. Ama itiraf ediyorum, ben böyle bir adam olunca da "Galiba bu biraz fazla oldu!" dedi. Beni başka bir yöne çekmeye çalıştı ama iş işten geçmişti. Ben hayata yaşlı gelmiş olanlardanım. Edebiyatla uğraşanlar, insana ait bilgiyle ve sezgiyle dünyaya gelirler. O zaman da ne yaşlarının insanı olurlar ne de gündelik hayatın. Ben de öyleyim, doğuştan yaşlı!

Annem geldi hafta başı, söyleşinin en dikkatimi çeken kısmının burası olmasına şaşırtmadı beni. Sanırım benim de zaman zaman inkar etsem de tek hayalim annemin istediği kız olmam. Ergenlik dönemlerinde birbirimizi yerdik benim onun kurallarına uymadım için. Gel gör ki zamanla taşlar yerinden oynamaya başladı. Ben isteyerek yahut istemeyerek zamanla hep onun onayladığı işler yapmaya çalıştığımı farkettim. Hanüz tam o mertebeye ulaşamadım ama emin adımlarla ilerliyorum diyebiliriz. Açıkcası bu durumdan çok mu memnunum bilemiyorum henüz düşünüyorum. Ancak bu kadar çabuk pes edeceğimi ben de beklemiyordum.

Asi ruhum sütlaç yemiş kediye döndü. Düz sade daha sade bir insan oldum çıktım bir süredir. Beni heyecanlandıran alışkanlıklarımın hepsini bir bir terk ettim. Annem kadar sade, abartısız, düz bir kadın daha tanımadım ömür hayatımda. O kadar yani! Kadın ve düzlük! Açıkcası düz bir insan olmak hep erkeklere has zannederdim ben oysa şimdi kadının düzü de dümdüz oluyor canım die espriler bile yapma gayreti içerisindeyim kendi kendime :)

Bilmiyorum, değişmeyen tek şey değişimdir derler ya, ben hem eski beni özlüyor hem yeni benin iyi olduğuna ikna olmaya çalışıyor hem de aman be yaşayıp gidiyoruz deyip bu süreçi göz ardı etmeye çalışıyorum.

Günlerdir yazmamışım be blog nedeni hakkaten seni unutmam. Daha doğrusu bir blogum olduğunu unutmam. Özür :)

Bu arada söyleşinin aldığım kısmında geçen ben doğuştan yaşlıyım mevzusuna takılıp kaldım ama o da bir sonraki yazının konusu.

İş Başı

2008-10-06T02:54:00.001-07:00

Nihayet uyumaya doyamadığım tatilim bitti ve sabahın erken saatlerinde rutin iş akışıma adapte oldum. Aslında adapte olmaktan kastım çalışıyoruz işte ve ben bu işleri yerine getirmek zorundayım yoksa aç kalırımdan ibaret. İstanbul zaten günlerdir yağmurla uyanıyordu, bugün de öyleydi ve benim henüz bir şemsiyem yok. Eskiden her köşe başında bir şemsiyeci olurdu, bugün hiç birine denk gelemedim malesef. Aslında çok da ıslandım sayılmaz ama içimdeki şemsiye satın alma isteğinin önüne geçmem mümkün değil. Öyle canım çekti ki! Acilen bir şemsiye satıcısna denk gelmeliyim diye sayıkladım durdum yol boyunca. Geçen sene aldığım şemsiye sayısını ben hatırlamıyorum ama hiç birini de bulamadım nereye koyduğumu. Muhtemelen çoğunu bir yerlerde unutmuş çoğunu da kırmışımdır. Çünkü hepsi de 3 ytl'lik şemsiyelerdi. Kaç yağmura dayanabilirdi ki zaten made in Chine'lar!

Sabah odamın anahtarını aradım en az beş dakika, sonra her zamanki ısıtıcıya su ekleyip kuşburnu çayımı hazırladıktan sonra oturdum bilgisayarın başına, yok o yönetmeliği oku yok bu genelgeyi oku. Kısacası herşey aynı idi. Üzgünüm ki 9 günlük tatil hayatımda hiç bir şey değiştirmemişti. Hatta her Pazartesi olduğu gibi müdürümle toplanmamız gerekiyor ama yoğunkuğu bahane edip odasına gitmedim. Dayanamayıp o geldi. İki saat bik bik bizim hiç bir şekilde çözüme kavuşturamayacağımız konular üzerinde kafa yorduk pardon çene yorduk. İnsan istiyor ki bir anlamı olsun şu toplantıların, yani ne bileyim ortaya bir şeyler dökülsün, kirli çamaşırlar saçılsın, ülke gündemini sarsalım falan ama biz de tık yok.

Canım hiç öğle yemeğine gitmek istemiyor. Şu aralar bu keyifsizliğimden kurtulmaktan başka bir şey istemiyorum. Çok şey istiyorum farkındayım. Zaten bu blogu dertleşmek için açtım ohh anlattım rahatladım be :)

Sigara ve Ben

2008-10-04T04:54:00.000-07:00

Saydım tam 9 tane sigaram kalmış. Bırakmaya karar verdim bu saçma zaman geçirgecini zaten hani herkesin bir nedeni vardır ya içmek için benim hiç bir nedenim yok bu bağımlılık için. Hoş bağımlı da değilim zaten kimi zaman aylarca içmediğim oluyor. Mesela asla iş yerinde içmem ve kimse benim sigara kullandığımı bilmez. Sadece akşam bilgisayarın başında çalışırken yahut arkadaşlarla muhabbet ederken arka arkaya içiyorum. Haftaya annem geliyor zaten asla onun yanında sigara içmem ve sanırım halen sigara kullandığımı da bilmiyor. Belki biliyor ama söylemiyor da olabilir. Bilmiyorum, ilgilenmiyorum da zaten. Sigara içmek kadar boktan bir alışkanlık yok mesela ama nedense biz ona hayatının en önemli şeyiymiş gibi bağlanıyoruz.

Mesela iş arkadaşım "ben bi sigara içip geliyim" dediğin de bana buhran basıyor çünkü çok adi bir tür sigara içiyor ve berbat kokuyor. Yani o kokuyu anlatmamın imkanı yok! Kaç defa kendisine de söyledim hatta her geldiğinde çok fena kokuyosun nefes alamıyorum diyorum ama her seferinde aynı bahane; içtiği sigaranın fiyatı düşükmüş böylece tasarruf ediyormuş. Bırak o zaman tam tasarruf et diyorum hamileyken bile içmişmiş de falan filan feşmekan bir sürü bahaneye sıralıyor o bunları anlatırken ben kokuyu kanıksamış oluyorum ve konuyu kapatıyorum. Bu neredeyse hergün bir kaç defa yaşanıyor aramızda. Ben daha önce hiç bu kadar kötü kokan bir sigarayla karşılaşmamıştım açıkcası, tamam her sigara kokar, üzerine siner insanın ama bu bir başka yahu!.

Bu kadar sevmiyorsun neden hala içiyosun değil mi arkadaşım dedim kendi kendime sonra "Günaydın" dedim. Dediğim gibi en fazla günde 2 tane içiyorum ve asla gündüzleri içmiyorum ve doğal olarak çoktan bırakma zamanım geldi de geçiyor bile. Biraz önce bir tane daha içtim ve 8 tane kaldı. Daha önce bırakmayı hiç düşünmemiştim çünkü kendime bağımlı olarak görmüyordum oysa bağımlılığın azı çoğu olmaz.

Kırmızı Bir An

2008-10-01T07:13:00.000-07:00

Nesefim kesildi bir an... Hiç bitmeyecek sandığım bir an... Ciğerlerime giren buz gibi havanın çıkıp gidemediği bir an... Hiç unutulmayacak anlarla dolu kısacık bir aşkın son an'ı... Belki diyemeyecek kadar kısa bir an... Bir demet kırmızı gülün kollarımda kala kaldığı bir an... Zamansız bir an... Zamansız bir anı...

Nerde O Eski Bayramlar

2008-10-01T03:52:00.000-07:00

Bugün bayramın ikinci günü... İlk defa bir bayramda tek başımayım. Aslında biraz hüzün biraz da karışık duygular içerisindeyim. Bunun ilk nedeni yıllar boyu bayram günlerinden çok sıkılmamdı, yani hep aynı şeyler yeni giysiler, tatlılar, çikolatalar,aynı mevzular üzerine dönen sohbetler, kurallı şirinlikler vs. Oysa şimdi bir ay boyunca tek başıma iftar açtım, tek başıma sahura kalktım. Çoğu zaman boğazıma dizilen lokmalar yüzünden aç tuttum orucumu ve şimdi bayram. Evet bayram ve malesef cep telefonuyla hasret giderilmiyor... Giderilemiyor... İşin kötüsü sanki bir yere gidecekmişim gibi 9 gün izinliyim. 9 gün yatmak demek, 4 günü gitti bile...

Ne anlatıyordum ben? Evet bana bu sene yalnız bayram geçirmek fena koydu işte... Hem de nasıl... Çoğu zaman şikayet ettiğim en boktan şeyleri bile hatırlayıp hatırlayım hüzünleniyorum. O kadar yani... Durumum o kadar vahimleşti ki dün öğleden sonra telefon rehberindeki herkesi arayıp iyi bayramlar demek yemediği için, yıllardır yüzünü görmediğim hatta dargın olduğum bir sürü gereksiz şahsiyeti aradım. Sonra bol noktalı küfürler ettim kendime. Noluyor bana ya... Ramazan'ın başından beri her şeyi özleme,eski günleri yad etme durumu sardı ki beni nedeni giderek yalnızlaşmam mı yoksa kendimi artık daha fazla yalnızlaştırmak istemem mi bilemiyorum. Bunun nedenin kendim olduğuna kendim de inanmaya başladım. Saçmalıyorum yine...

Paso yatıyorum kaç gündür, izlemediğim dizi, film, dizi tekrarı, okumadığım köşe yazısı, kitap kalmadı. Sıkıntıdan biskotti bile pişirdim. Dün sadece sigara almak için çıktım evden ve anladım ki dışarısı benim evden sıcak. Kışın salon da kar topu oynamayı düşünüyorum ev o kadar soğuk yani. Yok böle bişi. Söz verdim kendime bu evden taşınmayacağım İstanbul'dan gidene kadar. Taşın taşın nereye kadar kardeşim.Bu kaçıncı evim ama halen ev nasıl tutulur öğrenmemişim. Ev resmen kuzey rüzgarlarına teslim... Ben bahtsız bir bedeviyim çöllerde kutup ayısıyla mükaşa edebilen.

Her cümlede başka bir konuya atlayacak kadar sıkılganım be blog. Anla halimden. Düşün Gökhan Özen dinleyip Oktay Usta'nın yemek programını izliyorum sana bu cümleleri yazarken.

Donuyorum...

2008-09-29T06:32:00.000-07:00

En sevdiğim mevsim Sonbahar, tabi bu yıl ki gibi beni kandırmadığı sürece. Direk Kış oldu. Resmen donuyorum be blog. Donuyorum aynen şu şelale'deki gibi... O derece yani! Tırnaklarım mosmor, üstümde en az beş kat giysi ve artı battaniye var ama ben hala donuyorum! Kalkıp mutfağa gitmek bile korkutuyor beni düşün. Kapıyı açtığımda içeri soğuk doluyor ve tekrar ısınması zaman alıyor. Ne günlere kaldık hey Yarabbim! Tatilin bu gün üçüncü kafamı evden dışarı çıkarmadım. Donuyorum dedim ya :) Ne diyorduk? Kış en nefret ettiğim ikinci mevsim çünkü soğuğu hiç ama hiç sevmiyorum. Tamam kabul etmem gerekiyor ki kartopu oynamak falan eğlenceli ama o kadar sadece kartopunu oynucaz bitcek :) En nefret ettiğim ilk mevsim ise yaz çünkü o da çok sıcak, daral geliyor sıcakta bana hem de ne daral sormayın gitsin... En nefret ettiğim üçüncü mevsim ise tahmin edilebileceği gibi İlkbahar ,ondan nefret etme nedenim ise allerjilerimi azdırıyor yoksa başka bir suçu yok. Şöle adam gibi bir Sonbahar tam benim mevsimim. Hafif ılık,çok kalın olmayan giysiler için ideal, terletmeyecek kadar ılıklık ise mükemmel sayılır benim için. Oysa hayat beni neden yoruyosun demek istiyorum Serdar Ortaç gibi, pat diye gelen bu kış için. Al sana mutsuz olmak için bir neden daha
blog. Ne yapsak ne etsek olmuyor. Hayat'ın benim keyfim umurunda bile değil!

Herneyse! Bu kelimeyi ne kadar çok kullanıyorum, sürekli konu değiştirmek ister gibi bir halim var ya da kısa kes aydın havası olsun tadında cümleleri seviyorum diye açıklayabilirim herhalde...

Aynamdaki Kelimeler

2008-09-28T14:23:00.000-07:00

Yeni bloğumun ilk yazısını yazıyorum. Ne tuhaf bu kaçıncı bloğum sayamam herhalde, o kadar çok yani! Ama çoğuna uzun zamandır tek kelime yazmıyorum bilmiyorum aslında yazamıyorum demek daha iyi olur. İçimden geçen kelimeleri ne birine anlatmak istiyorum ne de yazmak... Ama günlerdir hatta aylardır öyle yalnızım ki biri ile paylaşma, dertleşme isteğime engel olamadım. Hadi bakalım tekrar başlayalım anlatmaya yeni bir sayfada açalım kendimize diyerek giriştim işe. Havalar da öyle soğuk ki! bilgisayarın karşısında donmamak için battaniyeme sıkı sıkı sarılıyorum. İşin kötüsü kanepemin oturma yeri öyle dar ki ne adam gibi yatılıyor ne de oturalabiliniyor şöyle rahatça :) Herneyse diyorum ya paylaşmak aslında tek derdim biraz olsun anlatabilmek... Neyi derseniz henüz tam olarak bir hedef yok gözümde zamanla şekillenir elbette diye düşünüyorum. Sanırım iç sıkıntısı taa oralardan farkedilebiliyor, çok yalnızım be blog ancak bu istemli bir yalnızlık yani bunu ben tercih ediyorum ,diyeceksin ki peki neden şikayet ediyorsun o zaman? Bilsem cevap aramaya kalkmazdım diye yanıtlayabilirim seni yahut zihin karışıklığı ,anlam sıkılganlığı yahut en koyu haliyle depresyondayım... Pek zannetmiyorum ama belki de sadece hayat kırıklığı geçiriyorum. Hayatıma anlama katan pek çok şey tek tek terkediyor şu günler de beni mesela; hayaller ,amaçlar ve hedefler yok artık. Sadece bana sunulanla yetiniyorum bir süredir. Eğer geçer ise kırıklığım ,kırgınlığım sanırım hiç bir şey eskisi gibi olmayacak. Herneyse aynamdan yüzüme yansıyan kelimeleri yazıyorum şu an da kendime. Herneyse daha fazla baymadan bitireyim bari yazıyı. Hadi bakalım...

P.S. Resim ne alaka değil mi? Farkındayım ama yeşil kanepe ve pembe ağaç pek bir uyumlu geldi bana ve biraz da konusuz bir ruh olduğumdan şu aralar olsa da koydum olmasa da koydum deme hakkını görebiliyorum kendimde...:)